श्रम संस्कृति पार्टी र हर्कवादको लक्ष्य

नेपाल प्राकृतिक स्रोत–साधन, जलस्रोत, उर्वर भूमि, वनजंगल, पर्यटन र मेहनती जनशक्तिले सम्पन्न देश हो। तर यति धेरै सम्भावना हुँदाहुँदै पनि आज हाम्रो देश परनिर्भरता, बेरोजगारी, आयातमुखी अर्थतन्त्र र युवाको विदेश पलायनको समस्याबाट गुज्रिरहेको छ। हाम्रा लाखौँ युवाहरू आफ्नो परिवार, समाज र देश छोडेर रोजगारीको खोजीमा विदेश जान बाध्य छन्। देशमा उत्पादन कम हुँदै गएको छ, उपभोग बढ्दै गएको छ र दैनिक आवश्यकताका वस्तुसमेत ठूलो मात्रामा विदेशबाट आयात गर्नुपर्ने अवस्था छ। यस्तो परिस्थितिबाट नेपाललाई मुक्त गराउँदै आत्मनिर्भर, उत्पादनमुखी र समृद्ध राष्ट्र बनाउनु आजको सबैभन्दा ठूलो आवश्यकता हो।

यही आवश्यकतालाई आत्मसात् गर्दै श्रम संस्कृति पार्टीले श्रमलाई सम्मान, उत्पादनलाई प्राथमिकता र श्रमदानलाई राष्ट्र निर्माणको आधारका रूपमा अघि सारेको छ। श्रम संस्कृति पार्टीको मूल उद्देश्य नेपाली जनतालाई आफ्नै देशमा श्रम गर्ने, उत्पादन गर्ने र सम्मानपूर्वक जीवनयापन गर्ने वातावरण निर्माण गर्नु हो। हामीले अब विदेशमा गएर अरूको देश निर्माण गर्ने मात्र होइन, आफ्नै देशमा पसिना बगाएर आफ्नो मातृभूमि निर्माण गर्ने संस्कारको विकास गर्नुपर्छ। विदेशीको गुलाम बन्ने बाध्यताबाट मुक्त भएर आफ्नै देशमा मालिक बन्ने आत्मविश्वास नेपाली युवामा पैदा गर्नुपर्छ।

‘श्रम गरौँ, देशलाई आत्मनिर्भर बनाऔँ’ भन्ने भावना हरेक नेपालीको मनमा जागृत हुन आवश्यक छ। उत्पादनमुखी बनौँ, आयातमुखी नबनौँ। आफ्नो खेतबारी बाँझो राखेर विदेशबाट खाद्यान्न आयात गर्ने प्रवृत्तिको अन्त्य गरौँ। कृषि, उद्योग, पर्यटन, सूचना प्रविधि, ऊर्जा, निर्माण र उद्यमशीलताको विकासमार्फत देशभित्रै रोजगारी र अवसर सिर्जना गरौँ। देशमा उत्पादन बढे मात्र अर्थतन्त्र बलियो हुन्छ, युवाले रोजगारी पाउँछन् र राष्ट्र आत्मनिर्भर बन्न सक्छ।

यसका लागि शिक्षा प्रणालीमा पनि आमूल परिवर्तन आवश्यक छ। विद्यालय तहदेखि नै ‘गरिखाने शिक्षा’ र व्यावसायिक शिक्षालाई प्राथमिकता दिनुपर्छ। हरेक विद्यार्थीलाई केवल प्रमाणपत्र प्राप्त गर्ने होइन, कुनै न कुनै सीप, ज्ञान र उत्पादनसँग जोडिन सक्ने बनाइनुपर्छ। कृषि, पशुपालन, प्राविधिक शिक्षा, हस्तकला, उद्योग, सूचना प्रविधि, पर्यटन तथा अन्य व्यावसायिक क्षेत्रमा विद्यार्थीलाई प्रारम्भदेखि नै रुचि र दक्षता विकास गर्ने अवसर दिनुपर्छ। शिक्षाले मानिसलाई केवल जागिर खोज्ने होइन, आफैँ रोजगारी सिर्जना गर्ने र अरूलाई पनि रोजगारी दिन सक्ने बनाउनुपर्छ।

हाम्रो अर्को महत्वपूर्ण जिम्मेवारी युवामा नैतिकता, अनुशासन, देशभक्ति र सामाजिक उत्तरदायित्वको संस्कार विकास गर्नु हो। देशको भविष्य युवाको हातमा हुन्छ। तर युवा शक्ति सही दिशा, सही शिक्षा र सकारात्मक संस्कारबाट निर्देशित हुन सकेन भने त्यो शक्ति गलत बाटोमा पनि जान सक्छ। त्यसैले युवालाई देशप्रेम, श्रमप्रेम, इमानदारी, अनुशासन र जिम्मेवारीको भावनाले प्रेरित गर्नुपर्छ। कुनै पनि काम ठूलो वा सानो हुँदैन भन्ने चेतना समाजमा फैलाउनुपर्छ। श्रम गर्ने मानिसलाई सम्मान गर्ने संस्कारको विकास गर्नुपर्छ। हातमा कोदालो बोकेर खेतमा पसिना बगाउने किसानदेखि उद्योगमा काम गर्ने श्रमिक, व्यापार गर्ने व्यवसायी, अनुसन्धान गर्ने वैज्ञानिक र सेवा गर्ने कर्मचारीसम्म सबैको श्रम राष्ट्र निर्माणका लागि समान रूपमा महत्वपूर्ण हुन्छ।

तर यी लक्ष्यहरू केवल नाराबाट पूरा हुँदैनन्। यसको वास्तविक सुरुवात राज्य र सरकारको सोचबाट हुनुपर्छ। सरकार जनमतको अभिभावक हो, शासक मात्र होइन भन्ने चेत सरकारमा हुन आवश्यक छ। जनतामाथि शासन गर्ने होइन, जनताको सेवा गर्ने सरकार आजको आवश्यकता हो। राज्यले जनताको श्रम, सीप, क्षमता र उत्पादनलाई प्रोत्साहन गर्नुपर्छ। किसानलाई उत्पादनको उचित मूल्य, युवालाई सीप र रोजगारी, व्यवसायीलाई लगानीको वातावरण तथा श्रमिकलाई सम्मान र सुरक्षा प्रदान गर्नुपर्छ।

श्रम संस्कृति पार्टीका अध्यक्ष श्रम पिता हर्कराज राईज्यूले अघि सार्नुभएको हर्कवादले यही सेवक सरकारको परिकल्पना गरेको छ। हर्कवादको मूल भावना जनताको सहभागिता, श्रमको सम्मान, श्रमदान, उत्पादन र आत्मनिर्भर राष्ट्र निर्माणसँग जोडिएको छ। सरकार र जनता एकअर्काका प्रतिस्पर्धी होइनन्, सहयात्री हुन्। सरकार जनताको सेवक बनेर जनताको क्षमता र सहभागितालाई राष्ट्र निर्माणमा जोड्नुपर्छ।

हर्कवादको स्पष्ट धारणा छ—जनतालाई श्रम र श्रमदानमा नजोडीकन देश समृद्ध हुन सक्दैन। देश बनाउने जिम्मेवारी केवल सरकारको मात्र होइन, प्रत्येक नागरिकको पनि हो। सडक, विद्यालय, खानेपानी, सरसफाइ, वातावरण संरक्षण, कृषि विकास तथा सामाजिक सेवाका विभिन्न क्षेत्रमा नागरिकको स्वैच्छिक श्रमदानलाई अभियानका रूपमा अघि बढाउन सकिन्छ। श्रमदानले केवल भौतिक संरचना निर्माण गर्दैन, यसले नागरिकमा अपनत्व, एकता र जिम्मेवारीको भावना पनि विकास गर्छ।

आज हामीलाई गफ गरेर, सामाजिक सञ्जालमा एकअर्कालाई गाली गरेर वा आरोप–प्रत्यारोप गरेर देश बनाउने होइन; काम गरेर देश बनाउने संस्कार चाहिएको छ। राजनीतिक असहमति हुन सक्छ, विचार फरक हुन सक्छ, तर त्यसको नाममा समाजमा अराजकता, द्वेष र गालीगलौज फैलाएर राष्ट्र समृद्ध हुँदैन। देशलाई आज अनुशासित, सचेत, नैतिकवान र जिम्मेवार नागरिकको आवश्यकता छ।

हर्कवादको अभियान पनि यही सचेत र अनुशासित समाज निर्माणतर्फ केन्द्रित छ। सचेत नागरिकले आफ्नो अधिकार मात्र खोज्दैन, आफ्नो कर्तव्य पनि बुझ्छ। नैतिकवान नागरिकले व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा माथि उठेर समाज र राष्ट्रको हितलाई प्राथमिकता दिन्छ। श्रमशील नागरिकले समस्याको समाधान अरूले गरिदिन्छन् भनेर पर्खँदैन, आफू पनि समाधानको हिस्सा बन्छ। यही संस्कारले मात्र देशलाई सही मार्गमा अघि बढाउन सक्छ।

श्रम संस्कृति पार्टीको लक्ष्य कुनै एक व्यक्ति, समूह वा वर्गको हितमा सीमित छैन। यसको उद्देश्य श्रमिकको सम्मान, किसानको समृद्धि, युवाको भविष्य, व्यवसायीको सुरक्षा, विद्यार्थीको उज्ज्वल जीवन र आम नागरिकको सम्मानपूर्वक बाँच्न पाउने अधिकारसँग जोडिएको छ। देशमा उत्पादन बढाउने, रोजगारी सिर्जना गर्ने, युवालाई स्वदेशमै गरिखाने वातावरण बनाउने र नेपाललाई आत्मनिर्भर बनाउने लक्ष्य नै यसको मूल ध्येय हो।

अब समय आएको छ—हामीले सोच बदलौँ, संस्कार बदलौँ र काम गर्ने तरिका बदलौँ। गफ होइन, श्रम गरौँ। आलोचना मात्र होइन, समाधानमा सहभागी बनौँ। आयात होइन, उत्पादन रोजौँ। परनिर्भरता होइन, आत्मनिर्भरता रोजौँ। विदेश पलायन होइन, आफ्नै देशमा अवसर सिर्जना गरौँ।

नेपालको भविष्य नेपालीकै श्रम, सीप, इमानदारी र सामूहिक प्रयासमा निर्भर छ। त्यसैले प्रत्येक नेपालीले आफ्नो ठाउँबाट राष्ट्र निर्माणमा योगदान दिनुपर्छ। खेतमा श्रम गर्ने किसान होस् वा उद्योगमा काम गर्ने श्रमिक, व्यापार गर्ने व्यवसायी होस् वा ज्ञान र सीप हासिल गर्ने विद्यार्थी—सबैको योगदानबाट मात्र समृद्ध नेपाल निर्माण सम्भव छ।

अन्ततः श्रम संस्कृति पार्टी र हर्कवादको लक्ष्य भनेको जनतालाई श्रमसँग जोड्नु, श्रमलाई सम्मानित बनाउनु, उत्पादन बढाउनु, युवालाई स्वदेशमै गरिखाने वातावरण सिर्जना गर्नु र नेपाललाई आत्मनिर्भर राष्ट्रका रूपमा स्थापित गर्नु हो। सरकार सेवक बनोस्, जनता सचेत बनून्, युवा नैतिकवान र देशभक्त बनून्, समाज अनुशासित बनोस् र हरेक नेपालीले आफ्नो श्रममा गर्व गर्न सकोस्—यही नै समृद्ध नेपालको आधार हो।

गफ जोतेर देश बन्दैन, खेतबारी जोतौँ।
श्रम गरौँ, उत्पादन बढाऔँ।
श्रमदान गरौँ, देश बनाऔँ।
आफ्नै देशमा गरिखाऔँ, आफ्नै देशलाई आत्मनिर्भर बनाऔँ।

जय माटो।
जय श्रम संस्कृति पार्टी।
जय हर्कवाद।